Nire arima
Ikusi zaitut. Aterkipean. Lehenengoz ikusi dut negua. Bapatean kalea ez dago hutsik; norbait dago zure azpian luzatzen den espaloiaren beste puntan. Ez dauka aterkirik. Atzetik doakizu, eta sorbalda ukitu dizu esku batez. Zu, harritu bezala egin zara, baina gero aterkipean sartzen utzi diozu. Ez dut ezer entzuten, baina begiak behartzen ditut zure ahoraino iristen, eta badirudi, biok ere, isilik zaudetela. Geldi. Euripean. Argazki bat dirudizute, ez baita zuen inguruan ezer mugitzen. Euria bera ere, gelditu egin da. Triste zaude, zure aurreko horren aurpegi ilun baina alaiaren aurrean. Beldurtu egin zara, eta bazoaz. Gelditu egin da euria, aterkipetik atera zaren une berean. Eta han geratu da, aurpegi ilunarekin, euririk gabe, bustita eta aterkipean. Oraingoan ez dut nire arima jasoko. Gera dadila, aterkipean. Euririk gabe.