“(…) abiatu eta ez itzultzea da iristea.” (Karlos Linazasoro)
Baina iristea ez al da iragana ulertzea?
Ez itzultzea ez al da ihes egitea?
Sinisten al dugu itzultzeko dagoen leku horretan?
Denborak darrai, gu geldi gaudenean?
Nork sinisten du itzultzeko dagoen leku horretan?
Nork, norabide bakarreko treneko bidaiariak garela?
Iristea ez al da itzultzea?
Itzultzea, baina beste begi batzuekin?
Iritsitakoan denak beharko luke denborarik gabea….
AHT-aren obrak hasita Abadiñon.
Borroka potolo baten ostean obrak hasiak dira bizkaiko zenbait lekutan. Oraingoan, Abadiñon hasi dute txikizioa isilpean eta presaka. Demokraziaren izenean gure jaun ahaltsuek, hainbat ahots gizarteko subkonszientean lurperatu dituen botereak, komunikabideetan lo daduden begientzat hilkutxa erosoa eratu dute. Dena dela hainbat izan dira erakundeak zein norbanakoak, astakeria honen aurrean eskubide minimoak behintzat berma daitezela eskatu dutenak, eta eztabaida zabaltzeko aukera aldarrikatu dutenak. Baina jauntxoek entzugor egiten dute. Kapitalismoa den makina honetako torloiurik handiena dugu txikizio hau, gizabanakoaren eskubideen gainetik dagoen sistema baten ustelkeria garbi erakusten duena. Edozer, funtzionamendua berma dadin. Inposaketa eta desinformazioa izan dira hemen ere erasorik larrienak. Manipulazioa eta iruzurra esatea ere ez legoke lekuz kanpo. Garbi dago, kapitalismoa eta demokrazia hitzak ezin litezkeela kontzeptu berean sartu.
Gainera, orain PNV kontsulta batekin dator. Eta nork azaldu haurrei demokrazia zer den?. AHT-ari buruzko galdeketa ez omen da eta zentzuzkoa….
Hitzak lo direnean, bidaia sentipena denean…….
Asaldura ulertezin bat, loan esnatzen nauena ezer ez esateko.
Nik bera sortu dezadan.
Barneko zoko izkutueneko ni-a zarataka.
Bere buruaz beste egiten akaso.
Pentsa dezaket bizitzako sasoien ondorio dela, sentipen hauek ezagunak zaizkidanez. Noizean behin hutsik sentitzen naizela bizitzaren norabide zirkularrean une honetara iristean.
Bestela pentsa dezaket handia eta gogorra dela sentipen itsu honen kausa. Baina ez diodala neure buruari ikusten uzten. Neu izan naizela neure burua esnatu duena, ametsak egi larregi esan duelako. Edo neure burua dela lokartu nauena ezer ulertu ez dezadan. ETa pentsamendu basati, arriskutsu, krudel eta hotzik ez badut ere, horrek sortuko lituzkeen sentipen guztiak bizi ditudala. Arrazoia itzali dudala, baina sentipenak ezin direla gelditu. Jakintza beldurgarrieneko amildegiaren sentipen denak, akaso. Bananduta nagoela, ez bainoa inora pentsatu gabe sentituz edo sentitu gabe pentsatuz. Preso nagoela sentimenduetan.
Begi bat ireki du eta argiak zaplasteko gogor bat eman dio ninian. Begiak itxi ditu berriz eta astiro ireki ditu. Udako lehen egun eguzkitsua berarentzat, eta atzo pertsiana guztiz jeistea ahaztu zitzaion. Diotenez uda sasoia pozgarriagoa da norberarentzat, argitsua eta alaia. Oroitu du bera dela uda baino negua gogokoago duen pertsona bakarrenetarikoa.
Udaberria jasan dezake, baina udako giro hori heldu eta negua guztiz atzean uzteko garaia iristean, ez daki hainbeste argirekin zer egin. Larregi da argitzen dena. Izan ere, eguzkiak mundu zabalegi bat erakusten duela iruditzen zaio. Mugiezindu egiten du eta ez da salbu sentitzen. Neguak berriz, besarkatu egiten du. Neguak bere buruarengan biltzen du. Iruditzen zaio patetikoa dela ilunean gehiago bizi denaren sentsazio hori, eta bere buruari onartu dio urtaro ilun horretako giro hotz, triste eta malenkoniatsua bere isladarik garbiena dela. Zoritxarrez. Eta une batez negua gorroto du, argia uxatu diolako. Negua gorroto du une batez, iluna maitatzen irakatsi diolako eta argia hain arrotz zaiolako.
Bai, eguzkiak begirada larregi jartzen dizkio bizitzan. Bizitza handiegian. (Aukera larregi beharbada?). Egiten ez duen ekintza bakoitzeko, erabakitzen ez duen aukera bakoitzeko bizitza galtzearen sentsazioak porlandu egiten du, jaio diren lekuan bertan hiltzeko patu sahiestezina duten estatua horiek bezala. Neguan bizitza txikia da, eta badu heusteko indarrik. Bera bezain txikia da kasik izatea munduan hotz denean. Eta nola ez, ilunak babestu egiten du. Errazago egiten zaio bera izatea. Udarekin alderatuz oso bakardade ezberdina da negukoa. Neguan bizitza bat duela iruditzen zaio, harat-honat laburrean, lehio ondoko bakarrizketa luzeetan. Euriari sarri mintzatu izan zaion iluntze ilunetan giroak filme erromantikoetako une hunkigarrieneko antza hartzen du. Berak oso gogoko ditu filmeak, batez ere bere bizitzako eszenetan sarri nahasten duelako pelikuletako magia ederrena. Neguan askoz errazagoa da.
Udan badirudi barne munduari biraka aritzea ez bizitzea dela eta mundu biribil honi biraka aritu behar zaiola norberak benetan bizi nahi badu. Udak beldurra ematen dio, eta beldur horrek ikaratu egiten du.
Pentsamendua eremu deserosora iritsi da eta begiak itxi ditu, burua burkoan ondoratu eta ilunaren bila abiatu da. Buelta erdi eta lo gehiago. Beste behin argiak garaiturik.
Hitzak. Lurralde urrutikoan esnatzen nauteneko zorabioa. Itsuan naramateneko bidea, zeinetan urrutira iritsirik begiak ireki eta esanahiak uzkurtzeraino beldurtzen nauen. Beti helmuga bat.
Sarri ez naiz jabe sentitzen, auskalo nork dakartzan neurera.Atzera begiratu eta bideaz kontziente ez izanaren sentsazioa. Aspaldiko hitzetan, bart ikaragarritzat jo nuen aurkikuntzaren hitz berberak somatu.Eta beldurra liluratu egiten da. Eta jolasa zena handitu egiten da.
Abiatzea dela esan dezagun,
Zirimolak dirauen artean.
“La vida humana no se toca en un solo registro: hay ecos, intercambios, y hay quien afronta la historia sin haber afrontado nunca las pasiones, hay quien es libre con las costumbres y piensa de manera corriente, y quien vive como todo el mundo y cuyos pensamientos sacan de raíz todas las cosas…”
Maurice Merleau Ponty
Blog zerbitzua: mundua.com · Hosting zerbitzua: borobila
Edukien lizentzia: Creative Commons Aitortu-EzKomertziala-PartekatuBerdin 2.5